نظریه طبقه تن آسای وبلن چیزی کم دارد. لااقل برای مملکت ما. باید این نظریه را بومی سازی کرد. البته اگر بشود و انگار می شود اما خیالم باید چیزی بدان افزود. وبلن، طبقات تن آسا را در چهار دسته ی کلی: مشاغل دیوانی، جنگی، ورزشی و مذهبی خلاصه می کند. طبقاتی که حاضر به انجام کارهای صنعتی یا هر کاری که برای گذران زندگی بخور و نمیر انجام می شود نیستند. منظور او از مشاغل دیوانی در مراحل اولیه ی دوران بربریت، مشاغلی در ردیف پادشاهان، روسای قبایل و اطرافیان آن هاست. اینجا اما و در مملکت ما طبقه ای وجود داشته و دارد که نه تنها از طبقات تن آساست بلکه تا حد زیادی بر سرنوشت طبقات پایینی جامعه تاثیر گذار بوده و آن هم طبقه ی «شاعران» ست.

وبلن معتقد است که با تحول دوران توحش به بربریت رفته رفته نهاد طبقه مرفه سربرآورده است. به عبارتی دقیق تر، طبقه تن آسا همراه با تغییر زندگی صلح آمیز به زندگی ستیزه جویانه، رشد کرده است. شرایط لازم برای ظهور این نهاد عبارتند از: 1- عادی شدن یغماگری در زندگی اجتماعی 2- تامین معاش از راه ساده ای که با معافیت از بخش قابل توجهی از کارهای روزمره همراه باشد. وی با طرح مساله بهره کشی از زنان در جوامع اولیه نتیجه می گیرد که شغل هایی که به عنوان بهره کشی شناخته می شود، ارزشمند، افتخار آمیز و بزرگوارانه هستند. کارهای تولیدی از راهی به جز یغماگری انجام می شود و از این زاویه کاری ناچیز و کم ارزش شناخته می شود.

 وظیفه ی طبقه تن آسا کند کردن روند تکامل اجتماعی و حفظ یا بازگرداندن سنت هاست. محافظه کاری ثروتمندان، مانع از پذیرفته شدن شیوه جدیدی از زندگی ست که با مقتضیات زمانه، بیشتر سازگار است. بنابر این، نهاد طبقه تن آسا نه تنها ساختار اجتماعی را تحت تاثیر قرار می دهد بلکه بر خصلت فردی اعضای جامعه نیز اثر می گذارد. اینجاست که به نظرم وظیفه ی شاعران آغاز می شود. آن هم درست پیش از آنکه آموزش و پرورش رسمی، مبلغ سیاست های طبقه ی برتر باشد.

تا بتوانید منظور وبلن را در شکل عینی خود در تاریخ ایران جستجو کنید، عیاران را به خاظر بیاورید؛ طبقه ی پهلوانان حامی فقرا که در عین باور به اصول اخلاقی، به غارتگری نیز دست می زدند. اینجا زمانه ی صفاریان است؛ در قرن های بعد آیین عیاری با تصوف در هم می آمیزد و رسم فتوت را می سازد. اینک، پیوند مذهب با ورزش های پهلوانی و نظامیان در زمان صلح در کنار تبلیغ شاعران را می شود در شکل گیری حکومت صفویه به وضوح پیگیری کرد و همچنان در ابقای آن.

شاعری در فرهنگ قرآنی مذموم است که «الشعرا یتبعهم الغاوون - الم تر انهم في كل واد يهيمون - و انهم يقولون ما لا يفعلون» و آن وقت زیرکی خاقانی را ببینید در بیت: «اگر چه نام من اندر حساب الشعرا است - ز مدحت توبه به الا الذّین سزوارم» یا در این بیت:« مرا بمنزل الا الذین فرودآور - فروگشای ز من طمطراق الشعرا» و هر دو اشاره دارد به ادامه ی همان آیات:« الا الذين آمنوا و عملوا الصالحات و ذكروا الله كثيرا و انتصروا من بعد ما ظلموا و سيعلم الذين ظلموا اي منقلب ينقلبون»

به حکم این استثنا، شاعران خود را تا مراتب بالای جامعه در التزام رکاب پادشاهان کشانده اند. شعر، هنر حکومتی گشته و شاعران در ردیف همان طبقه تن آسا به اشاعه ی فرهنگ این طبقه پرداخته اند. اصولا اندیشمندان تاریخی ما که مجال ظهور و بروز یافته اند، تنها شاعرانند. فیلسوفان همیشه به حاشیه رانده شده اند؛ چون از چیزی گفته اند که خوشایند ایدئولوژی حاکم نبوده است.

اصولا برای یک فیلسوف، اشتغال به شاعری، کسر شان به شمار می آمده است. چنانکه افلاطون، شاعران را در شهر آرمانی خود نمی پذیرد. در میان فیلسوفان تاریخی ما تنها خیام است که به شعر در موجز ترین نوع آن تنها به دنبال بیان آرمان های خود می رود. در زمانه ما نیز بخوانید این خاطره را از دکتر دینانی و به نقل از علامه طباطبایی:«یک روز علامه به من گفت:شنیده‏ام‏ که شعر می‏گویی،گفتم:بله،گاهی شعری مرتکب‏ می‏شوم!لبخندی زد و گفت:نمی‏خواهد بگویی. گفتم چشم. ولی چرا می‏فرمایید دیگر شعر نگویم؟ گفت:شما فلسفه می‏خوانید و اگر شعر بگویید، ذهنیت شما تخیلی بار می‏آید. حالا که مشغول‏ فلسفه‏ای،ذهنت را تخیلی نکن.همان حرف استاد باعث شد که دیگر شعر نگویم.»

با گنجاندن شاعران در طبقه تن آسا، می توان تا حد زیادی از ریشه های خصلت حاکم بر امروز ما پرده برداشت. طبقه تن آسا در پی ترویج فرهنگ خویش است. فرهنگی که به کار صنعتی به عنوان یک عمل فرومایه می نگرد. چیزی در ضمیر ناخودآگاه مان نقش بسته است، راه صد ساله را یک شبه پیمودن و تنها با سخن؛ « به ده بیت صد بدره و برده یافت - ز یک فتح هندوستان عنصری - شنیدم که از نقره زد دیگدان - ز زر ساخت آلات خوان عنصری»

در این میان، نقش شاعران برای القای روحیه ی دین مداری، جنگاوری و آیین های پهلوانی قابل انکار نیست، چنانکه در آیین حکومت داری نیز از طریق نصایح اخلاقی به پادشاهان، دستی از دور بر آتش داشته اند. گرچه بعدها و با تولد شعر عصیانگر نو، کلیشه ی شاعران سنتی در هم شکست اما در میان توده، هنوز هم نمی شود به راحتی سراغی از اخوان یا شاملو را گرفت. طبقه تن آسا با ترویج روحیه خود و از طریق رسانه های حکومتی که شعر از جمله ی بهترین ها در گذشته بوده، راه را بر تفکر عقلانی و گذشتن از پل سنت به تجدد بست و در دل خود اخلاقی را پرورد که غارتگری، جزء لایتجزای آن به شمار می رفت و بنگرید به آمار فساد حیرت آور اداری امروز این سرزمین.

ناگفته نماند که شعر، شروع حضور من در دنیای ادبیات بود. درست وسط عوالم فنی. یک ذوق ناخودآگاه. و آنگاه، به جای کارخانه سر از انجمن های ادبی درآوردم. مثل یک میهمان ناخوانده که از ساحل صنعت رانده و در تلاطم  دریای بی انتهای علوم انسانی مانده. برزخ میان فن و سخن. گذشتن از آنچه که به سادگی هستی و به آنجا که باید باشی. شعر، شروع با شکوهی بود و من در خیال خام خودم، شاعر خوبی بودم، گرچه نبودم اما آن احساس سکر آور، سیر مرا تا این دنیای دیگر، آسان تر کرد.

بعدها اما و این بعدها یعنی از کجا تا به حالا و نمی دانم؛ شاید اواسط ادبیات یا از آغاز فلسفه؛ شور شاعری برایم شر شد. حرف هایم در قفس قاعده مندی شعر نمی گنجید. عروض و قافیه انگار یک دیوار و این بار از خیر شعر گذشتم و آن را به اهلش واگذاشتم که استعداد برترند و من هربار هنوز هم که شعر می خوانم تنها به تجلی خدا در ابیات شعرا می اندیشم و به قدرت قلم و ما یسطرون.